روشنایی تونل با روشنایی استاندارد جاده متفاوت است زیرا باید 24 ساعت شبانه روز فعال بماند. به طور مشخص، شدت روشنایی مورد نیاز در طول روز بیشتر از شب است و هزینه‌های برق را جزء مهمی از هزینه‌های عملیاتی می‌کند. علاوه بر این، روشنایی تونل دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است که از روشنایی عمومی جاده‌ها متمایز است، مانند در نظر گرفتن انطباق بصری انسان با نور و تاریکی، و همچنین نیازهای روشنایی در فضاهای انتقالی. این عوامل برای طراحی روشنایی تونل جدایی ناپذیر هستند و به طور جدایی ناپذیری با ایمنی کاربر مرتبط هستند. نور تونل به طور معمول به روشنایی ورودی، داخلی و خروجی طبقه بندی می شود. روشنایی ورودی مشمول الزامات سختگیرانه ای است که کاهش تدریجی روشنایی را از سطوح قابل مقایسه با محیط خارجی ضروری می کند. به طور خاص، سطوح روشنایی ورودی روز با عواملی مانند روشنایی خارجی، سرعت خودرو، میدان دید در ورودی و طول تونل تعیین می‌شود. کمیسیون بین المللی روشنایی (CIE) روشنایی ورودی تونل را به دو ناحیه (شروع از پورتال) تقسیم می کند: منطقه آستانه و منطقه انتقال. هدف منطقه آستانه حذف اثر "سیاه چاله" است و به رانندگان این امکان را می دهد تا موانع در ورودی را به وضوح شناسایی کنند، در حالی که منطقه انتقال برای کاهش تضاد شدید بین منطقه آستانه و نور اولیه داخلی با کاهش تدریجی بیشتر سطوح روشنایی طراحی شده است. استانداردهای ژاپنی نور ورودی را به منطقه دسترسی، منطقه سازگاری و منطقه انتقال تقسیم می کنند.
منطقه داخلی ناحیه ای است که در داخل تونل تحت تأثیر نور طبیعی خارجی قرار نمی گیرد، جایی که دید رانندگان تنها به نور مصنوعی تونل متکی است. این منطقه با سطوح روشنایی یکنواخت در سراسر مشخص می شود. از آنجایی که سطح روشنایی ثابت باقی می‌ماند، طراحی بر روی ارائه یک مقدار روشنایی مناسب تمرکز دارد که با حجم ترافیک و سرعت خودرو تعیین می‌شود. سطح چیدمان و روشنایی مناطق ورودی، انتقال، داخلی و خروجی در داخل تونل.